काल “ती ” वर लिहिताना डोळ्यसमोर गृहिणी आली.
आज “तो ” म्हणल की प्रथम आठवतो निधड्या छातीचा जीवनरूपी वादळात लिलया जीवन नौका वल्हवणारा “पिता” अर्थात “बाप”.
अगदी अरुणोदयापासून दिवसरात्र कुटुंबासाठी झटणाऱ्या वडिलांकडे साहित्यकारांनी फारच कमी लक्ष दिले आहे. आईच्या प्रेमाची महती श्रेष्ठ आहेच पण वडीलही कुठे मागे नाहीत. स्वतः फाटकी चप्पल घालून मुलासाठी ब्रँडेड महागड्या बुटांसाठी पैसे आनंदाने देणारे पिता बघितले की त्यांच्या अव्यक्त प्रेमाची महती कळते.
वेदना झाली की “आईगं!” असं नकळत उच्चारले जाते प्रेमळ आईची आठवण आपोआप होते.
अंधारात भीती वाटली किंवा काही संकटात सापडलो तर “बाप रे!” हे शब्द आपोआप येतात त्यावेळी आपल्याला आपल्या निघड्या छातीचा बापाचं आठवतो.
प्रसंगी कठोर असलेला तो आतमधून प्रेमळ असतो अगदी श्रीफळासारखा. वरतून कठीण आणि मधे गोड असा. सर्व मुलांना आदर्श वाटाणारा “तो” , सुपरहिरो,शक्तिमान, हिमॅन अर्थात पिता असतो.
सर्व कुटुंबाची जबाबदारी लिलया पेलणारा.”माझे शर्ट पॅन्ट अजून चांगले आणि नवीन आहे,”असे म्हणुन आपले सोडून सर्वांचे सणासुदीला नवीन कपडे आनंदाने घेऊन येणारा मुलांना खांद्यावर बसून जत्रेत फिरवणारा पिता आयुष्यात आईएवढाच महत्वाचा आहे.
अगदी साठाव्याही वर्षी पितृछत्र हरवल्यावरही एका क्षणात खूप मोठे झालो याच भावना अनुभवास येते.
पित्याचे स्थान आपल्या आयुष्यात एक अभेदय कवचासारखे असते. त्याच्या सन्मानांर्थ जगभरात “फादर्स डे” साजरा करत असले तरी त्याच्या त्यागाची कष्टाची जाणीव ठेवून त्यांच्या वृद्धीपकाळात मानांने आणि आदराने वागवणारी मुलं सोबत असली की त्याला जीवन सार्थ झाल्याचे वाटते.
शहरांत निघालेले खूप वृद्धाश्रम बघितले की आपली एकत्र कुटुंब व्यवस्था मोडकळीस निघाली की काय? ही शंका मनात येते. हल्ली फाईव्हस्टार वृद्धाश्रमात आई वडिलांना ठेवून जबाबदारी झटकणारे मुलं खूप बघतो. त्यांनाही वृद्ध व्हायचे आहे ही जाणीव त्यांनी असू द्यावी.
आईचे प्रेम तिचे महत्व सांगणारी खुप कविता गीत साहित्यिकांनी खुप लिहिली आहेत. त्यामानाने वडील या बाबतीत मागे राहिल
मुलासाठी वडील किती स्ट्रेच होऊ शकतात वर दर्शविलेल्या चित्रात स्पष्ट दाखवले आहे.एका मित्राच्या ग्रुपवर आलेल्या आलेल्या या अर्थपूर्ण चित्रामुळे आजचा विषय मिळाला अन मी लिहिता झालो.
पित्याबद्दलच्या माझ्या भावना या शब्दाओळीत व्यक्त करतो..
कष्ट अपार त्यांचे नेहमी
नाही पाहिलें दिवस वा रात्र
मुलांचे भविष्य घडवणे
हाच ध्यास त्याचे एकच स्वप्न!!
नाही रडला.. नाही खचला
संकट कितीही त्यांचेवरती..
कर्जाचा डोंगर हलका वाटे
मुलांना शिक्षण देण्यासाठी!!
जे मिळाले नाही कधी त्याला
झीजे मुलांना तो ते देण्यासाठी..
चकचकित बूट चमके मुलांचे
यांची चप्पल तीच जुनी फाटकी!!
बनियन याचे..छिद्रे त्याला
त्याची त्याला नाही पर्वा..
दूर किंतीही जाण्यासाठी
कधी न केली याने रिक्षा!!
मुले शिकली झाली मोठी
बालक अजूनही वाटे त्याला..
सांजवेळी खिडकीत दृष्टी
वाट पाहती सोनुल्यांना!!
“उगाच करता काळजी बाबा
आम्ही आता मोठे झालो
तुम्ही फक्त्त आराम करा
भार घेण्या सज्ज आम्ही हो!!”
थरथर कंप आता हातांना
आधार मुलाचा प्रेम अनुभवतांना
“पितृऋण फिटले तुझे रे!”
अभिमानात पिता तो वदला !!
मान ठेवा नित्य पित्याचा
कॅप्टन तो संसाराचा
अर्धगिनीची साथ ती असता
वादळातही चालवे जीवननौका!!
