होतात आरश्याचे हे वार काळजावरती
पारदर्शता जूनी ती माझी, प्रतिमेत राहिली नाही
पारदर्शता जूनी ती माझी, प्रतिमेत राहिली नाही
तडजोड ती करावी आपल्याच सावलीशी
संघर्षात त्या परंतू, उमेद राहिली नाही
ही धार विखारी केवळ, शब्दांना उरली आता
ती जुनी रेशमी मृदुता, कंठात राहिली नाही
सावरायचे होते सगळे, इच्छाच विरून गेली
ती रक्तामध्ये जिद्द, ती धमक राहिली नाही
ती साद आरसा देतो, सांभाळ खोल जाताना
श्वासांच्या निग्रहात, आग्रह राहिला नाही
खंत वाटते आता, झालेल्या बदलांसाठी
लहेजात ती चिरपरिचित, नजाकत उरली नाही
