“सुरपाखरू” या समुदायाच्या डीपी वर असलेल्या सुंदर फुलपाखरावरून.. मला फुलपाखरू कविता आठवली .. त्यातील शेवटच्या दोन ओळी वाचून आज लिहिले गेले, असच काहीतरी मनाला वाटले ते…..
*” दूर पळणारी..आणि कधी कधी साकारणारी स्वप्ने ..”*
छान किती दिसते
फुलपाखरू ।।धृ।।
या वेलीवर फुलांबरोबर
गोड किती हसते
फुलपाखरू ।।१।।
पंख विमुकले निळे जांभळे
हालवुनी झुलते
फुलपाखरू ।।२।।
डोळे बारिक करिती लुकलुक
गोल मणी जणु ते
फुलपाखरू ।।३।।
मी धरू जाता येइ न हाता
दूरच ते उडतें
फुलपाखरू ।।४।
“मी धरू जाता, येई न हाता… दूरच उडते.. फुलपाखरू ” या ग. ह. पाटील यांच्या “फुलपाखरू” या कवितेतील ओळी प्रमाणे,
” फुलांबरोबर खेळणारी उडणारी व हातात न येणारी फुलपाखरे ही मला दूर पळणाऱ्या स्वप्नावत वाटायला लागलीआणि मी लिहिणे सुरु केले.”
“बऱ्याचदा आपली स्वप्ने पण आपण अगदी साकारण्याच्या टप्प्यात असतो, तेव्हा या उडणाऱ्या फुलपाखराप्रमाणे ती स्वप्ने हुलकावणी देतात”….. म्हणून स्वप्ने बघणे सोडायचे नसते “*
“तू नही तर..और सही..और नही तो…और कही” ही सकारात्मक विचारसरणी हवी.”
“मनी वसे ते स्वप्नी दिसें ” ही म्हण असली तरी ती पूर्णतः खरी नाही. जे मनी असतें ते फक्त्त न फक्त्त जागतेपणीच स्वप्न असतें. निद्रावस्थेत अगदी तिन्ही काळ एकत्र आणणारी… अगदी पुलं च्या पानवाल्याच्या कथेतील त्याच्या दुकानातील चित्रा प्रमाणे स्वप्न पडू शकतात. काही जणांना ती उठल्यावर आठवत ही नाही, आणि आठवली तर लागलीच ती विस्मृतीत जातात, काही मोजकीच लक्षात राहतात,अशीच काही निद्रावस्थेत गमतीदार स्वप्ने मला पडली.ती शेअर करतो.
झोपताना पडणारी स्वप्ने अगदी काहीही दाखवतात. स्वर्गस्थ आप्त मित्र गप्पा मारून जातात अगदी परवा मी आणि अगदी जन्मापासून माझा जीवलग बालमित्र कै. उदय पाकिस्तान विरुद्ध बॅटिंग करून आलो.
मी आमच्या लाकडी जिन्यावरून घरगळत पडल्याचे एक स्वप्न बऱ्याचदा मला पडलेलं. मी खूप लहान असताना आमच्या लाकडी जिन्यावरून बऱ्याच वेळा पडून कपाळावर टेंगळे आणायचो… असे आई सांगते, बहुतेक या गोष्टी मुळे ते पडत असावं.
“धावत धावत विमानासारखे गल्लीतून दोन्ही हात फैलावत आकाशात झेप घेतलेली, पक्षासारखा आकाशात विहारतांना मी..आणि “अरे खाली ये रे ” म्हणून ओरडा करणारी मित्रमंडळी असेही एक लहानपणीचे एक स्वप्न…बघताना हे एवढे सोपे आहे तर विमानाची काय गरज? हा प्रश्न स्वप्नातही मला पडला होता.”
राईट बंधू, यांचे मात्र ते “जागेपणीचे स्वप्न”,ज्याने आपल्याला प्रत्यक्ष पक्षाप्रमाणे, विमानात उडवले…हाच तो फरक, दोन प्रकारच्या स्वप्नामधला!
शक्यतो मी दुपारी झोपत नाही पण अशाच तीस वर्षापूर्वीच्या एका दुर्मिळ दुपारी मला स्वप्नावस्थेत, “मी गल्लीत एका कोपऱ्यात उभा आहे आणि कुणी साधू वा महंतांची सुंदर सजलेल्या टांग्यातून शोभा यात्रा चाललेली, सर्व भक्त नाचत आहेत आणि अचानक ते महंत त्या यात्रेतून टांग्यातून उतरतात आणि मला जवळ येऊन नमस्कार करतात, असे मलाच अचंबीत करणारे विलक्षण स्वप्न पडलेहोते.
“कितीही मोठा झाला तरी सर्वापुढे नम्र रहा”* हाच गर्भीतार्थ, मी त्यावेळी घेतला.. त्याचा! ही सर्व स्वप्ने माझी कल्पना शक्ती नाही, खरंच पडली होती ती मला.
झोपेतील बहुतेक स्वप्ने तुम्हांला दचकून जागे करतात आणि दिवसा पडलेली स्वप्ने मात्र तुमची झोप उडवतात.
स्वप्नात अशक्य त्या
गोष्टी घडून जातात
जागेपणीची स्वप्न
झोप उडवून जातात
स्वप्नआहे म्हणून जीवन
पुढे पुढे ते जाते
शेवटास मात्र सर्वांचे
स्वप्नं एक असते
थकतात सारी गात्रे
उपभोगून सुख दुःख
प्रभूभेटीची इच्छा असतें
नश्वर जग हेच सत्य..
उद्याच्या लेखात मात्र या जागेपणाच्या स्वप्नावर लिहिणार आहे.
क्रमश :
#सुरपाखरू#३०दिवसात३०#प्रयोग जुलै २०२६
✍️ *हेमंत नाईक .*
10 जुलै 2026
