विसावा

मला त्यात उमजलेलं…

श्रीधर 

तू पाठवलेली गहन कविता अगोदर वाचली आहे, परत परत वाचली.

आज थोडं लिहायला बसलो, पहा, मला काही उमगलं आहे का? की एक फक्त शब्द-जाल झालंय?

रानाच्या काठी …

कोवळ्या पानाच्या देठी अंकुरणारं नवजीवन तुला दिसलं आणि त्याचवेळी ते भिरभिरणारं पाखरूही तुझ्या नजरेतून सुटलं नाही.

शोध घेणारा आणि ज्याचा शोध घ्यायचा आहे, यांचा एक छान लपंडाव चालू आहे पहा. शोधणाऱ्याची ही दृष्टी काही वेगळीच आहे. रान पाखरू, भिरभिरून जाणारं, उगाच अनामिक भय निर्माण करुन जाणारं, सुटलं नाही नजरेतून तुझ्या.

त्याला टाळायचा किती प्रयत्न, स्वत:त गढून जाऊन मार्ग आक्रमत, सारं सहन करीत, किती संकटं अंगावर घेतलीत…

थोडं काही शिबाड शाबूत राहिलं आहे ह्या झंझावातात…

तरी त्याची सावली अटळ, सदैव व्यापून राहणारी…

अगदी आनंदोत्सवीही तुला जाणवणारी चाहूल… नजरंच तुझी ती…

डोह, रहस्यमय आणि गूढ वाटणारा; त्यात पडलेलं चांदणं देत आहे एक अंतिम विसाव्याचा इशारा…

आता…

तो इशाराही तू समजतोस…

तो कुठल्या अनिष्ठाचा नाहीय, निरंतर विसाव्याची चाहूल आहे ती.

जन सामान्याला भयभीत करून जाईल असला हा इशारा, पण तुझी संवेदना वेगळीच आहे, तुझी दृष्टी वेगळी आहे.

कोण असावास तू? शरीर, मन, बुध्दी, चित्त, नेणीव, जाणीव ह्या पलीकडचं बघण्याचं कसब असणारा तू … ‘स्व’…

घेतो आहेस चाहूल त्या सत् चिद् आनंदाची…

विसाव्याची खरी चाहूल…