“विसरणं एक दैवी वरदान!!!”

*”विसरणं एक दैवी वरदान!!!”*

✍️हेमंत नाईक

आज काहीतरी वेगळं, पण सर्वांच्या जीवनाशी निगडित कधी गुण तर कधी दोष वाटणाऱ्या विसरण्याबद्दल लिहितो आहे.

काही मंडळी अगदी व्यवस्थित निटनेटके असतात. कोणतीच गोष्ट ती कधीच विसरत नाहीत. त्या मुळे “मी विसरलो आय एम सॉरी!!” अशी माझ्यासारखं म्हणायची वेळ यांच्यावर कधीच येत नाही.

माझे एक डॉक्टर मित्र यांना व्यवस्थितपणाबद्दल मी त्यांना गुरु मानले असले तरी त्यांचा तो गुण अजूनही मला लागला नाही . केव्हाही त्याच्या ओपीडीला गेलो तर नेमक्या नेहमी असणाऱ्या पाच सहा वस्तू शिवाय कोणतीही अन्य वस्तू त्याच्या टेबलावर कधीच दिसली नाही. अगदी वेळेवर ओपिडी सुरु करणार… आणि वेळेवरच संपवणार!!

रोज मोजक्याचं पेशंटला अपॉइंटमेंट देणार. स्वतः साठी आणि कुटुंबासाठी खास वेळ राखीव ठेवून वर्क आणि फॅमिली लाईफ यांचा योग्य समतोल राखत होते. विसरणं हा शब्द त्यांच्या शब्दकोशांत नव्हता.

ज्या गोष्टी महत्वाच्या वाटत नाही त्या लक्षात न ठेवण्याची वृत्ती बहुतेक सर्वांमध्ये असली तरी जाणारा काळ हाही विसर पाडण्यासाठी कारणीभूत ठरतो.

शाळेत असताना मित्र माझ्या विसराळूपणा मुळे विसराळू विनू म्हणायचे… पण अभ्यासात बऱ्यापैकी गती असल्याने काहींच्या मते मी मतलबी विसरभोळा असल्याचा दावा होता.माझ्या विसराळूपणाचे खूप किस्से आहेत.त्यावर एक पूर्ण लेखमाला होऊ शकते. मला मेडिकलसाठी एक मार्क कमी पडल्यावर माझा जवळचा मित्र मित्र मला म्हणायचा, “बर झालं, तू डॉक्टर झाला नाही, नाहीतर कात्र्या पेशंटच्या पोटात विसरला असता! “

असो..

माझ्या या गुणामुळे अजूनही बँकेत लॉकर बंद खरच केल का? हे बघण्यासाठी मी परत एकदा खाली बेसमेंटला जाऊन खात्री करतो.

खरं तर विसरणं हा दुर्गुण आहे अभ्यास विसरलो तर परीक्षेत काय लिहिणार? मानवाची हुशारी त्याच्या लक्षात ठेवण्याच्या क्षमतेवरं ठरवली जाते. अगदी नव्वदीतील आजोबा त्यांच्यावेळी शिकवलेल्या दीडकी अडीचकी पाढा म्हणून दाखवायचे तेव्हा मला आश्चर्य वाटायचे.असं असतांना विसरणं हे वरदान कस? हा प्रश्न प्रत्येकाच्या मनात असेल.

आयुष्यात सर्वच चांगलं तुमच्या मनासारखं घडेल असं नाही काही गोष्टी तुमच्या मनावर खोलवर आघात करून जातात आणि त्या आठवल्या की त्या जखमा पुन्हा रक्तबंबाळ होतात. अशा वेळा मन निरोगी आनंदी राहण्यासाठी विसरणं हाच एकमात्र मार्ग असतो.

देवाघरी गेलेल्या खाष्ट सासुने मला खूप त्रास दिला, माझे उमेदीचे वर्ष सर्व वाया गेलेत असे पासष्टव्या वर्षी एक गृहिणी तेच तेच आठवून उगीचच दुःखी होते आणि स्वतः बरोबर नवऱ्यालाही कारण नसताना त्रासून सोडत असताना बऱ्याच वेळा बघतो. त्यावेळी विसरणं हे नक्की वरदान वाटते.

दुर्योधनाचा मय महालात अंधपुत्र म्हणून केलेला अपमान दुर्योधन विसरू शकला नाही… पुढे महाभारत घडलं आणि त्याचा सर्वनाश झाला पण ती झळ सर्वांनाच पोहचली.

याचा अर्थ सर्वच विसरा असे माझे म्हणणे नाही पण ज्या गोष्टी तुम्हाला त्रास देतात त्या सर्व फक्त्त आणि फक्त्त विसरण्यासाठीच असतात.

हमदोनो या चित्रपटातील चित्रपट गीताच्या या साहिर लुधीयान्वी यानी लिहिलेल्या ओळी मला आठवतात..

” जो मिल गया उसे

मुकद्दर समझ लिया..

जो खो गया उसे

भुलाता चला गया “

आनंदी जीवन जगण्याचा मंत्रच या गीतात सांगितलेला आहे. मोहमद रफिंच्या आवाजात आणि संगीतकार जयदेव यांच्या सुंदर चालीतील हे अजरामर गीत अजूनही ताजे स्फूर्तीदायक वाटते.

विसरण्याबद्दल मी रचलेल्या काही ओळी विसरण्याच्या आत त्या लिहून थांबतो.

_पाटीला पुसण्याशिवाय_

_लिहिता पुन्हा येत नाही._.

_तैसेचि विसरण्याने फक्त्त_

_राज्य नव्याने सुरु होई.._

_आठवणी दुःखी कष्टी_

_मना जाळे त्याहो नित्य.._

_विसरता त्यांना येते_

_नवा भिडू नवं राज्य.._

_संकट येतात अनेक_

_नित्य आहे त्यांचा फेरा.._

_लढता वा दुर्लक्षता_

_सुखाचाच मिळे ठेवा.._

_प्रियजन ते सोडून गेले_

_जातील अजून आणखी.._

_त्याचे शिवाय जगणे_

_जीवना तुझी कहाणी.._

_विसरतो त्यांनाही आपण,_

_काळ लागे थोडाफार.._

_विसरणं,दुर्गण जरी वाटे_

_*देवाने दिलेले ते वरदान..*_

✍️हेमंत नाईक

सोमवार, ६. ०४. २०२६

Yahoo Mail: Search, organise, conquer

लेखक

हेमंत नाईक

COEP१९८४ चा विद्यार्थी, पेशाने स्थापत्य इंजिनीअर असल्याने घराची सुंदर रचना करताकरता वयाची साठी गाठल्यावर नकळत शब्दांचीही रचना करू लागलो.मित्राच्या प्रोत्साहनाने अशाच एका लिहिण्याची कलेची पर्यटनांची संस्कृती जोपासणाऱ्या मंचावर लिहिण्यास सुरुवात केली.. प्रथम वावर हा असा सांकेतिक चिन्हातच होता. मग एखादा शब्द मग आख्खी ओळ पुढे चारोळी मग एखादी कविता पोस्ट करता करता लेखा पर्यंत पोहचलो.या दोन वर्षात निवांत वेळ मिळाल्याने बरंच काही लिहीलं गेलं…

माझा लेखन प्रवास:

१. “उरल्या त्या आठवणी…” ही अकरा लेखांची लेखमाला मित्रांच्या मंचावर लिहिली. त्यात आमच्या गल्लीतील बंद पडलेल्या गणेशोत्सवाबद्दल लिहीले होते. कधी काळी जितेंद्र अभिषेकी, अरुण दाते, श्रीधर फडके, आशा खाडिलकर, जयवंत कुलकर्णी, अजित कडकडे, द.मा. मिरसदार, प्रभाकर कारेकर व. पू काळे, अशा अनेक दिग्गज कलाकाराच्या उपस्थितीने त्यांच्या गायनाने, कथाकथनाने आणि मुख्य म्हणजे दिवसभराच्या सहवासाने मला झालेला आनंदानुभव लिहिला होता.

२. "काहीही!"ही एकवीस ललीत लेखनाची लेखमाला.

३. “COEP चे सहजीवन” हा माझ्या अभियात्रिकी महाविदयालयीन आयुष्यच्या सोनेरी स्मृतिचा स्मृतिगंध… मित्रांना खूप आवडला.

४. मित्र मैत्रिणीवर तयाच्या वाढदिवशी केलेल्या, आणि इतर प्रासंगिक कविता आणि लेख.

५. न्यूझीलंड डायरी हे मित्रांच्या आग्रहाने मार्च २०२४ ते मे २०२५ दरम्यान मित्राच्या मंचावर लिहिलेले न्यूझीलंडचे प्रवासवर्णन सध्या मायबोलीवर पोस्ट करत आहे.

६. २०२६च्या नववर्ष दिनापासून मी एक “सुरपाखरू” होऊन त्यांच्या “३० दिवसात ३० प्रयोग २०२६” या थव्यामधे दाखल हौवून लिहिण्याचा आणि वाचनाचा आनंद लुटतो आहे

संबंधित लेख

सगळ्याच गोष्टींची विपुलता

स्वर स्वामिनी आशा!!

नकार देणं इतकं कठीण का वाटतं?

हे वाचून बघा

सगळ्याच गोष्टींची विपुलता

स्वर स्वामिनी आशा!!

नकार देणं इतकं कठीण का वाटतं?