गणपतीच्या दरम्यान माझी इथे लुधियानाला तब्येत बिघडली. एकटाच असल्यामुळे डाॅक्टरकडुन सर्व तपासण्या करुन घेतल्या, तेव्हा TMT टेस्ट मध्ये प्राॅब्लेम आहे हे डाॅक्टरने सुचवल आणी माझी झोप उडाली.मला भुक लागणं बंद झालं,पोट साफ व्हायचं नाही कारण रात्री झोपच यायची नाही.मी ताबडतोब नागपूरला गेलो,तिथे मोठ्या नावाजलेल्या हार्ट सर्जनला दाखवले{नाव सांगत नाही!} त्यांनी परत भरपूर तपासण्या केल्या,आरोग्याचा इतिहास विचारला.या सर्वामये मी दिड महिना नागपूला विनपगारी होतो कारण सुट्य्या संपल्या होत्या. भरपूर पैसे खर्च झाले पण तब्येत काही सुधारत नव्हती शेवटी फॅमिली डाॅक्टरकडे गेलो,त्यांनी सर्व रीपोर्ट वाचले व म्हणाले “तुला काहिच झालं नाहीये…!,फक्त या रीपोर्ट मधल्या Values च दडपण आलय.मी चक्रावलो,हे आणी नवीन काय? त्यानी जुजबी औषधं दिली,आठ दिवसात मी ठिक झालो आणी ८ नोव्हेंबरला लुधियानाच्या गाडीत बसलो.
बापरे..!!! किती भयंकर होते ते दिवस,हि सत्य घटना माझ्या सोबत घडु शकते असे वाटले नव्हते.
तुम्हाला दोन-तीन दिवस ताप आला होता. औषध घेतलं नसतं तरीसुद्धा शरीर स्वतःहून बरा झालं असतं.
पण तुम्ही डॉक्टरकडे गेलात.
डॉक्टरांनी सुरुवातीलाच भरपूर चाचण्या लिहून दिल्या.
चाचण्यांमध्ये तापाचं ठोस कारण सापडलं नाही. पण थोडं वाढलेलं कोलेस्ट्रॉल आणि ब्लड शुगर दिसलं — जे सामान्य माणसातही असू शकतं.
ताप उतरला, पण आता तुम्ही केवळ तापाचे पेशंट राहिला नाहीत.
डॉक्टरांनी सांगितलं:
“तुमचं कोलेस्ट्रॉल जास्त आहे. साखर थोडी जास्त आहे. म्हणजे तुम्ही प्री-डायबेटिक आहात. कोलेस्ट्रॉल आणि साखरेसाठी औषधं घ्यावी लागतील.”
यासोबतच आहारावर मर्यादा लावण्यात आल्या.
कदाचित तुम्ही त्या काटेकोरपणे पाळल्या नाहीत — पण औषधं घेणं विसरलात नाहीत.
तीन महिने झाले. पुन्हा चाचण्या झाल्या.कोलेस्ट्रॉल थोडं कमी झालं, पण आता ब्लड प्रेशर थोडं वाढलेलं दिसलं.
आणखी एक गोळी लिहून दिली गेली.
आता तुम्ही तीन गोळ्यांवर आला.
हे ऐकून तुमची चिंता वाढली.
“पुढे काय होणार?” या विचारांमुळे झोप उडू लागली. डॉक्टरांनी स्लीपिंग पिल्स लिहून दिल्या — आता गोळ्यांची संख्या झाली चार.
सर्व औषधं घेतल्यामुळे अँसिडिटी आणि अपचन सुरू झालं.
डॉक्टर म्हणाले:
“जेवणापूर्वी रिकाम्या पोटी अँसिडिटीसाठी गोळी घ्या.” आता गोळ्यांची संख्या झाली पाच.
सहा महिने झाले. एक दिवस छातीत वेदना झाली आणि तुम्ही हॉस्पिटलमध्ये धाव घेतली.
संपूर्ण तपासणीनंतर डॉक्टर म्हणाले:
“वेळीच आलात, नाहीतर मोठं होऊ शकत होतं.”
पुन्हा अनेक महागड्या चाचण्या सुचवण्यात आल्या.
नंतर सांगितलं:
“सध्याची औषधं सुरू ठेवा. पण हृदयासाठी अजून दोन गोळ्या घ्या. आणि एन्डोक्रायनोलॉजिस्टकडे देखील जा.” आता गोळ्यांची संख्या झाली सात.
हृदय तज्ञांच्या सल्ल्यानुसार तुम्ही न्डोक्रायनोलॉजिस्टकडे गेलात.त्यांनी आणखी डायबेटीससाठी एक गोळी आणि थायरॉईडसाठी एक गोळी लिहून दिली.
आता तुमचं औषधांचं एकूण प्रमाण झालं नऊ गोळ्या.
हळूहळू तुम्हाला वाटू लागलं की तुम्ही गंभीर रुग्ण आहात:
हृदयाचा रुग्ण,डायबेटिक,झोप न येणं,अपचन,थायरॉईड
,किडनी… आणि ही यादी वाढत गेली.
कोणीतरी तुम्हाला सांगितलं नाही की तुम्ही तुमचं आरोग्य मनाची ताकद, आत्मविश्वास आणि जीवनशैली बदल यामुळे सुधारू शकता.
पण तुम्हाला सतत सांगितलं गेलं की तुम्ही कमकुवत, अपयशी आणि रोगट आहात.
सहा महिन्यांनी, सर्व औषधांच्या साईड इफेक्टमुळे तुम्हाला मूत्रविषयक त्रास सुरू झाला.
चाचण्या झाल्या आणि किडनीशी संबंधित त्रास शक्यतो आहे असं आढळून आलं.
डॉक्टरांनी अजून चाचण्या केल्या. आणि रिपोर्ट पाहून म्हणाले:
“क्रिएटिनिन थोडं वाढलं आहे. पण काळजी करू नका — औषधं नियमित घ्या.” त्यांनी अजून दोन गोळ्या लिहून दिल्या.
आता गोळ्यांची संख्या झाली अकरा.आता तुम्ही जेवणापेक्षा अधिक गोळ्या घेत आहात, आणि या सर्व गोळ्यांच्या दुष्परिणामांमुळे तुम्ही हळूहळू मृत्यूच्या दिशेने चाललात.जर सुरुवातीला तापासाठी डॉक्टरांनी फक्त एवढंच सांगितलं असतं:
“काळजी करू नका. सौम्य ताप आहे. औषधाची गरज नाही. फक्त विश्रांती घ्या, भरपूर पाणी प्या, ताजं फळ-भाज्या खा, सकाळी चालायला जा — एवढंच पुरेसं आहे. कोणत्याही औषधाची गरज नाही.”
पण मग… डॉक्टर आणि औषध कंपन्यांचा व्यवसाय कसा चालला असता?
सर्वात मोठा प्रश्न:
डॉक्टर कोणत्या आधारावर एखाद्या व्यक्तीला कोलेस्ट्रॉल, बीपी, डायबेटीस, हृदय किंवा किडनीचा रुग्ण ठरवतात?
या मर्यादा कोणी ठरवल्या आहेत?
थोडं खोलात पाहूया:
१९७९ मध्ये, डायबेटीससाठी साखरेचं प्रमाण २०० mg/dl मानलं जायचं. तेव्हा फक्त ३.५% लोकांना टाईप-२ डायबेटीस असं मानलं जायचं.
१९९७ मध्ये, इन्सुलिन कंपन्यांच्या दबावामुळे ते प्रमाण १२६ mg/dl करण्यात आलं, आणि अचानक डायबेटिक लोकांचं प्रमाण ३.५% वरून ८% झालं — म्हणजे ४.५% जास्त लोकांना डायबेटिक ठरवलं गेलं, ज्यांना प्रत्यक्षात काही लक्षणं नव्हती.
१९९९ मध्ये WHO ने ही मार्गदर्शक तत्वं स्वीकारली.
इन्सुलिन कंपन्यांनी प्रचंड नफा मिळवला आणि नव्या फॅक्टऱ्या उभारल्या.
२००३ मध्ये, अमेरिकन डायबेटीस असोसिएशन (ADA) ने फास्टिंग ब्लड शुगरची प्री-डायबेटिक मर्यादा १०० mg/dl केली.
त्यामुळे २७% लोक डायबेटिक ठरवले गेले — कुठल्याही कारणांशिवाय.
सध्या ADA नुसार, भोजनानंतर १४० mg/dl साखर असलेले लोक डायबेटिक मानले जातात.
यामुळे आता जगातील सुमारे ५०% लोकांना डायबेटिक घोषित करण्यात आलं आहे — ज्यातले बरेच खरे रुग्ण नाहीत.
भारतीय औषध कंपन्या हे प्रमाण आणखी कमी करून HbA1c ५.५% करण्याचा प्रयत्न करत आहेत, ज्यामुळे अजून लोक “रुग्ण” होतील आणि औषधांची विक्री वाढेल.
खरंतर अनेक तज्ज्ञांचं मत आहे की HbA1c ११% पर्यंतसुद्धा डायबेटिक मानलं जाऊ नये
आणखी एक उदाहरण:
२०१२ मध्ये, एका मोठ्या औषध कंपनीवर US सुप्रीम कोर्टाने $३ अब्ज दंड ठोठावला.त्यांच्यावर आरोप होता की २००७–२०१२ दरम्यान त्यांच्या डायबेटीस औषधामुळे हार्ट अटॅकचा धोका ४३% ने वाढतो, हे माहीत असूनही त्यांनी माहिती लपवली.या काळात त्यांनी $३०० अब्ज नफा कमावला.
हेच आहे आजचं *“अत्याधुनिक वैद्यकीय तंत्रज्ञान”!*
*विचार करा… विचार सुरू करा….!*
